1 t.e.m. 3/7/2019: met de fiets op bezoek bij de meerkoet

“Fietsen, genieten,

natuurparels opslaan met

het oog en saven...”

Vergeleken met enkele dagen geleden, was het heerlijk om langs het water te peddelen: het was minder warm, de lucht rook fris en er waren veel minder insecten.

De zon was in kracht afgenomen en het zachte avondlicht, gaf een vertederende glans aan het landschap. Ik kijk en neem de mooie natuurbeelden in me op...en geniet. Ik hoor de snerproep van een meerkoet en zie een vreedzaam zwartwit gevederd ouderpaar hun luidkeels piepende juvenielen hapjes voeren. De jongen drqgen een soberder verenkleed en de typische witte snavel met schildplaat ontbreekt nog. Verderop zie ik nog een meerkoetmoeder haar kleintje, waarbij het roodgele kopje nog overheerst, aanmanen haar te volgen tussen de gele plomp. Het is blijkbaar niet zo eenvoudig want dit jaar lijkt het water van het Denderkanaal vol algen te zitten. Ik kan het me niet herinneren dit voordien al zo overvloedig gezien te hebben...

De meerkoeten ondervinden er blijkbaar toch niet al té veel last van want gedurende de hele tocht zie ik veel jonge gezinnen met gezonde jongen. Even verder zwemmen een hele resem piepende pulletjes achter de moedereend aan, terwijl de woerd nergens te bekennen is. De oever staat op veel plaatsen momenteel in volle bloei met harige wilgeroosjes. Ook het SintJakopskruiskruid vormt gele rechtopgerichte pollen langs de bermen. Beter daar dan dat het in de weiden groeit gezien het giftig is voor veel zoogdieren door hun hoog alkaloïdengehalte.

Het wateroppervlak weerspiegelt de bomen van het bos aan de overkant van het Denderkanaal. We fietsen tot Ladeuze, rijden de brug over en keren zo terug, in een mooi decor van tarwevelden en goudgekleurde gerstvelden. Deze laatste lijken al bijna rijp voor de oogst niettegenstaande juli nog maar pas begonnen is. De koeien herkauwen rustig in hun weide en de paarden grazen er nog op los.

We nemen de relatief nieuwe brug van Tongres-Notre-Dame en fietsen zo terug op het jaagpad langs het water. We passeren een groot massief keurig gesnoeid Japans knoopkruid dat sterk de neiging heeft om te woekeren.

Ter hoogte van een zwaaikom, waar de eventuele, redelijk zeldzame, boten zich kunnen wenden, zien we aan de overkant een viertal jongeren van de rust genieten, gewoon zittend in het groen. Eén ervan staat rechtop en keilt een steentje over het glinsterend wateroppervlak.

Heerlijk is het om te fietsen op zo’n oma- en opa-achtige manier omdat we zo zoveel meer zien van al het moois om ons heen. Ineens ontwaren we een geel kwikstaartje vlak over het wateroppervlak vliegend met die typisch golvende vlucht en... ja, daar vliegt er ook een witkwikje... jaja, ze zijn wel een beetje familie van elkaar maar ze verschillen wel van kleur. De reigers lijken zich ook vermenigvuldigd te hebben en eentje zien we al van ver op een tak zittend in een hoge boom langs de waterrand. Vanop z‘n hoge post houdt ie alles in het oog.

We zijn weer voor een paar dagen in het heuvelland en hier, langs het water, is mijn verhaal van mijn aquarelboekje geboren en ik hou ervan terug te keren om de Atrientjes en Fulimonnetjes terug te zien alsook hun nieuwe spruiten en andere bekende gezichten zoals Galina, het waterhoentje met haar nieuwe kleintje, en ook Anser, de zwaangans die niet meer vliegen kan door de té kort geknipte vleugels toen hij jong was en sindsdien kleine rondjes zwemt, en steeds op dezelfde post vertoeft aan de brug in de nabijheid van enkele eenden. Toen we ter hoogte van die brug aankwamen en nog eens even keken, zagen we Anser al in dromenland verzonken bij zijn eendjes... Zonder iets te zeggen om hem niet te wekken, zijn we verder gereden naar huis toe want het begon al laat te worden. Dit jaar leek Anser zich als pleegvader ontpopt te hebben om waakzaam op de kleine pulletjes te letten van zijn trouwe eend-vriendinnetje. Ook nu lagen ze allemaal redelijk dicht naast elkaar te slapen... 💤

3/7/2019: Het lijkt wel of we onze wandelbenen voor even ingeruild hebben voor een koppel fietsbenen... Drie dagen op rij kunnen we er niet genoeg van krijgen en springen we op onze rijwielen, mede dankzij het goede weer. Een stralende zon, af en toe wat bewolkt wat de temperaturen niet erg doet oplopen, en niet al te veel wind.

Gisteren reden we een beetje voorbij het middaguur naar het centrum van ons provinciestadje, Aat. Op het buitenterras van ons Italiaans stamrestaurant was het lekker toeven en deden we ons te goed aan enkele vleesloze gerechten. Ineens werd onze aandacht getrokken door twee paarden die een waterkar voorttrokken waarbij een Border collie doodleuk op de rug van één der paarden stond en alles goed in ogenschouw nam. Verbazend hoe de hond zo goed in evenwicht kon blijven! De paardeneigenaar voorzag de stadsplantenbakken en -hangmanden op die manier van water. Ik heb geprobeerd een fotootje van het folkloristischachtige tafereel te nemen, maar de bordercollie wou maar niet in de juiste richting kijken...

De fietstocht ging deze keer vanuit het centrum naar enkele mooie dorpen in de omgeving via kleinere wegen en af en toe moesten we goed trappen om de hellingen op te komen want het noemt hier niet voor niets le Pays des Collines!

We reden oude boerderijen voorbij, ondere andere in Arbre, waarvan enkele bijgebouwen soms tot ruïnes vervallen zijn, bedekt met een mosgroene patina en half verscholen achter klimop en klimhortensia.

In Chièvres stopten we in het thuisdorp van Graaf Van Egmont waar we een koffie en een glas water dronken op het terrasje van de oude dorpsherberg die dezelfde naam draagt in het Frans: le Duc Egmont. We zaten nog maar pas neer, of we hoorden het vrolijke deuntje van de Colonel Bogey March klinken van de ijskar. Jawel, we hadden even geluk want de ijsjes zijn buitengewoon lekker :-)

Na de smulpartij, reden we verder doorheen de velden langs Tongres-St-Martin en even verder, in Tongres-Notre-Dame zagen we dat de zes pulletjes van de twee Nijlganzen, al serieus groot geworden zijn. Langs het Denderkanaal reden we weer huiswaarts.

Vandaag besloten we eerst op ons flatterrasje, er een leesluilekkerdagje van te maken, om pas in de late namiddag nog gedurende 2 uurtjes de fietspedalen weer te gebruiken en te genieten van al het natuurschoon. Op ons laatste stukje weg naar huis toe, kregen de hoge grashalmen thv de bermen een zilverkleurige glans door de gloed van de laagstaande zon.

Morgennamiddag gaan we weer naar ons huisje in de Ardennen en daar zal het weer ‚wandelen‘ worden. Ook heel leuk maar de laatste dagen leek het hier echt een beetje vakantie :-)


Twitter Facebook LinkedIn Volgen


1 t.e.m. 3/7/2019: met de fiets op bezoek bij de meerkoet

23/12/2019: REGENKERSTTIJD

14/11/2019: “SAVE US”

18/10/2019: Zalig is dat...even goed krabben op mijn rug :-)!

29:9/2019: GELUK IS ENIG!

22/9/2019: BADDERENDE HUISMUSSEN... een heel gezellig volkje